Van altijd aan naar iets vaker uit

Mijn hele werkzame leven, inmiddels zo’n 30 jaar, heb ik (vaak meer dan) fulltime gewerkt. Tijdens zwangerschappen en kleine kinderen, tijdens chemo’s van mijzelf en mijn man, rond het overlijden van mijn vader en ga maar door. Uit ‘noodzaak’ (want zelfstandige), maar ook vanuit een misplaatst calvinisme. Ik voel me megaverantwoordelijk voor alles en iedereen en vind dat je als vrouw (of überhaupt als mens) je eigen broek op moet houden. En ik vind werken gewoon leuk. Echt, als ik een week geen werk heb, verveel ik me kapot.

Maar, en nou komt ie, er is een verschil tussen graag werken en jezelf voorbij lopen. En dat heb ik die afgelopen jaren meer dan eens gedaan. Het scheelt dat ik van nature veel energie heb, maar zelfs dan is continu ‘aanstaan’ en nooit echt vrij nemen op een gegeven moment te veel. Nu er weer een lange reeks behandelingen van de wederhelft begint, heb ik een wijs besluit genomen. Daar moet je dan 52 voor worden, maar beter laat dan nooit: ik ga minder werken!

In de praktijk betekent dat dat ik niet meer 7 dagen in de week bereikbaar ben, op vakantie niet toch even een interviewtje inplan en niet meer alles direct oppak. Ik ben begonnen met het niet meer dragen van mijn smartwatch. Daardoor mis ik tegenwoordig de helft van mijn berichten en oproepen, en dat bevalt me prima. Als het belangrijk is, bel ik je heus wel terug, hoor. Dat dan weer wel. Ik blijf gewoon leuke tekstklussen oppakken, want ik moet tenslotte ook een boterham verdienen, en het liefst ook een croissantje. Maar klussen die ik eigenlijk niet leuk vind (dat zijn dus niet mijn bestaande klanten), sla ik voortaan af.

Kortom, wat verandert er? Voor mijn bestaande opdrachtgevers waarschijnlijk weinig. Ja, misschien krijg je nu antwoord op maandag in plaats van op zaterdagnacht, maar als het goed is, ben jij dan toch niet aan het werk. Voor mijzelf hopelijk wat meer rust en regelmaat en iets minder stress.

Wat een goed voornemen, en dat op 2 september.

Ter illustratie: niet de meest charmante foto, maar wel écht. Want blijven lachen, daar ga ik mijn aandacht aan besteden!