Ik heb ook maar één leven

Vijftien jaar geleden kreeg mijn wederhelft de diagnose chronische leukemie. Inmiddels leven we samen langer mét zijn ziekte dan zonder. Twaalf zorgeloze jaren, gevolgd door ruim vijftien jaar met stress, behandelingen en onzekerheid. Als we toen hadden geweten dat hij het zo lang vol zou houden, hadden we ons misschien minder druk gemaakt. Maar in 2013 gaven ze hem nog twee jaar. Het kan verkeren, zei Bredero. (Ja, ja, ik heb vroeger opgelet tijdens Nederlands.)

Hij was toen 52, ik 37, onze meiden 6 en 8. Niet de leeftijd waarop je verwacht dat je leven om kwalen en ziekenhuizen gaat draaien. Als dertiger met kleine kinderen stel je je de jaren die voor je liggen anders voor. Ik fantaseerde niet over later als ze groot zijn, maar hoopte vooral dat hij er nog zou zijn als ze eindexamen deden of gaan trouwen.

De ziekte was tijdens hun schooltijd altijd aanwezig. Behandelingen, uitjes die niet doorgingen of rustig doen omdat papa slaapt. Maar ook op het strand per ongeluk met chemopillen spelen (oepsie!) en je eindexamenuitslag krijgen aan het ziekenhuisbed, met champagne en al. En als ze eens niet geleerd hadden voor een toets, mochten ze papa als excuus gebruiken. Want als je er dan toch mee zit, mag je er ook af en toe van profiteren.

Zijn ziekte was niet altijd ‘zwaar’, maar speelde wel altijd een rol. En dat vind ik verdrietig. Vooral voor hem en onze meiden. Maar ook voor mezelf. Waar andere stellen op stap of naar festivals gingen, zat ik regelmatig te mokken op de bank. Ja, ik had zelf wat kunnen doen, maar soms wil je gewoon iets sámen doen. Ons 12,5-jarige huwelijk hebben we niet gevierd omdat hij ziek was. Op mijn veertigste verjaardag lag hij ziek in bed. En dan waren er al die gewone dagen waarop ik had gehoopt iets samen te doen.

Natuurlijk kan hij er niets aan doen. Hij is degene die ziek is en alles moet ondergaan. Maar ik kan óók verdrietig zijn om de feestjes zonder hem. De plannen die niet doorgingen. Je kunt ontzettend veel van iemand houden en tegelijkertijd verdriet hebben om het leven dat je niet hebt kunnen leiden. Soms voelt het alsof mijn leven in de pauzestand staat. Maar die jaren komen niet meer terug.

Kan ik er iets aan veranderen? Nee. Maar soms baal ik gewoon. Om wat hij moet doorstaan, om wat onze meiden hebben meegemaakt, maar ook om wat ik zelf heb gemist.

Want ik heb ook maar één leven.